تاریخ انتشار :شنبه ۱۹ دی ۹۴.::. ساعت : ۴:۱۸ ب.ظ
کدخبر : 14928
Print Friendly
شکرالله رضا زاده

آقای ظریف؛شب بخیر!

n00077338-b
زمانی که جناب آقای دکتر محمدجواد ظریف توسط حجت الاسلام حسن روحانی به عنوان نامزد تصدی وزارت خارجه در دولت تدبیر و امید به مجلس شورای اسلامی معرفی شد برخی از افراد چنان اغراق آمیز به استقبال این گزینه رفتند که گویا ناجی سیاست خارجی از راه رسیده است.

 

زمانی که جناب آقای دکتر محمدجواد ظریف توسط حجت الاسلام حسن روحانی به عنوان نامزد تصدی وزارت خارجه در دولت تدبیر و امید به مجلس شورای اسلامی معرفی شد برخی از افراد چنان اغراق آمیز به استقبال این گزینه رفتند که گویا ناجی سیاست خارجی از راه رسیده است. در طرف مقابل هم عده ای بر ناکارآمدی گزینه پیشنهادی برای وزارت خارجه تاکید کرده و محمدجواد ظریف را فردی ضعیف در حوزه سیاست خارجی قلمداد می کردند.اما در این میان کسانی هم بودند که به جای دفاع و یا نقد صد در صدی، گزینه پیشنهادی برای وزارت خارجه را در یک بستر منطقی و عقلی به دور از هرگونه افراط و تفریط مورد بررسی قرار دادند. این عده عملکرد ظریف در عناوین قبلی را مورد توجه قرار داده و با تامل در آن به اظهار نظر پرداختند. اکنون فارغ از تکیه به تحلیل های حامیان و منتقدان وزیر امور خارجه به نظر می رسد می توان به نکات زیر در ارتباط با وزیر خارجه دولت یازدهم اشاره ای اجمالی  کرد:۱_ جدی ترین و به عبارتی رسانه ای ترین حرکت ظریف در روزهای نخستین تکیه بر کرسی وزارت خارجه، حضور در مجمع عمومی سازمان ملل درمهر ۹۲ بود. تصور ابتدایی از فردی چون ظریف آن بود که در مجمع عمومی سازمان ملل،رفتاری دقیق در این سازمان از خود نشان خواهد داد. رسانه ها که انعکاس اخبار از این مجمع را منتشر می کردند تمام توجه خود را به هیات ایرانی که قبل از ورود دکتر روحانی، دکتر ظریف سرپرستی آن را بر عهده داشت معطوف نمودند. در چنین شرایطی که هر نوع حرکت هیات ایرانی با دوربین های متعدد مورد ارزیابی قرار می گیرد اشتباه تاریخی هیات ایرانی اتفاق می افتد. دیدار نیم ساعته وزرای خارجه ایران و آمریکا و نیز مذاکره تلفنی ۱۵ دقیقه ای روسای جمهور ایران و آمریکا روی میدهد.دیداری که بعدها یکی از مقامات عالی رتبه وزارت خارجه کشورمان در جلسه کمیسیون امنیت ملی مجلس بصراحت از اشتباه بودن آن یاد کرد. سوال جدی در این بخش این است که آیا جناب ظریف واقعا از صحیح نبودن ملاقات ۳۰دقیقه ای با جان کری بی اطلاع بوده است؟! اگر بی اطلاع بود که باید به حضورش در راس وزارت خارجه با تردید نگریست اگر بی اطلاع نبوده و می دانسته که چنین حرکتی اشتباه است اما مرتکب آن گشته است قطعا جای تامل فراوان دارد. ۲_ وزیر امورخارجه کشورمان بعد از توافق لوزان که با انتقادات جدی بسیاری از کارشناسان روبرو گشت در برنامه تلویزیونی نگاه یک شبکه اول سیما،ضمن دفاع تمام قد از مذاکرات مذکور، جمله ای بر زبان راند که شنیدن آن از لسان کسی چون محمدجواد ظریف که با پیچیدگی های مذاکرات در سطوح بین المللی کاملا آگاه هست بعید به نظر می رسد. ایشان در پاسخ به سوال مجری برنامه در مورد انتقادات نسبت به توافقات به عمل آمده،گفت" که منتقدان الان چیزی نگویند بلکه اجازه دهند که توافق انجام شود و بعد سخن در نقد آن بگوبند"! عجیب بودن این جمله در این است که وقتی توافق امضا شد دیگر نقد آن فایده ای برای کشور نخواهد داشت. اگر نقد قبل از امضا توافق باشد آنگاه می تواند ایرادات را نمایان سازد. اینکه وزیر خارجه بیان انتقادات را به بعد از امضا توافق حواله می دهد یعنی پذیرش توافق حال با هر محتوا و مفهومی! ۳_ جناب دکتر روحانی در دوران تبلیغات انتخاباتی ،از برگرداندن عزت به پاسپورت ایرانی سخن گفت که اگرچه همین سخن از مناظر مختلف محل تامل است امادر این ارتباط می توان به این نکته اشاره کرد که واقعا آیا عملکرد  دستگاه سیاست خارجی در جریان معرفی نماینده ایران در سازمان ملل و نپذیرفتن این معرفی از سوی آمریکایی ها به بهانه حضور فرد معرفی شده در جریان تسخیر لانه جاسوسی آمریکا در سال۵۸ ، قابل دفاع است؟! متاسفانه دستگاه سیاست خارجی که همه چیز را به منظور آرام کردن امور در جریان سفر فایبیوس وزیر امور خارجه فرانسه به تهران  و نزدن حرفی در ارتباط با موضوع واردات خون های آلوده به ایران توسط فرانسوی ها به سرکردگی همین وزیر خارجه فعلی شان بکار گرفت از دفاع و ایستادگی بر موضع خود مبنی بر معرفی نماینده  بازایستاد و در یک عقب نشینی آشکار اقدام به معرفی فرد دیگر نمود!۴_ از کنار دیگر قضایا در ارتباط با عملکر انفعالی دستگاه سیاست خارجی  از جمله در مورد آمریکای لاتین می گذریم و تنها به سیاست منطقه ای در مورد کشورهای همجوار اشاره می کنیم.واقعا اقتدار ایران در موضوعات منطقه ای با سیاست خارجی رسمی کشور رقم خورده است؟! آیا جناب ظریف و حلقه مشاورین ایشان تصور می کنند امروز وزارت خارجه توانسته است اقتدار منطقه ای ایران را بصراحت و با عملکرد مبتنی بر دیپلماسی انقلابی بگوش جهانیان برساند؟! به نظر می رسد برای دریاف سوالاتی از این دست باید به نوع واکنش های دیپلماتیک اخیر در منطقه توجه نمودکه چگونه برخی از کشورها که به میزان یک شهرستان ایران از اقتدار برخوردار نبوده اکنون برای ایران کلاس اقتدار می گذارند! آیا براستی وقت آن فرا نرسیده که دستگاه سیاست خارجی از وضع فعلی رها شود و با در پیش گرفتن دیپلماسی انقلابی ، صبح بخیری ویژه به منطقه گوید؟! جمهوری اسلامی به لحاظ عقبه مردمی و اعتقادی خود  به لطف خدای متعال در سایه هدایت های رهبری فرزانه انقلاب اسلامی، قدرت برتر منطقه به شمار می آید که البته این وظیفه ذاتی و ابتدایی دستگاه سیاست خارجی است از این پتانسیل بزرگ برای پیشبرد اهداف کلان نظام در حوزه سیاست خارجی بهره گیرد. امیدواریم  شب بی اقتداری بگذرد و به صبحی دل انگیز منتهی شود.

 

 

Print Friendly
مطالب مرتبط

ارسال نظر